Δεν θα πρωτοτυπήσω αν πω ότι ο Ξανθόπουλος είναι Ο ντοκυμαντερίστας κι ένας δημιουργός με τη γνωστή έννοια του ότι κάνει πάντα την ίδια (πλούσια) ταινία. Αυτή τη φορά επεμβαίνει η τηλεόραση και τον κάνει λίγο πιο αυστηρό αλλά εξαίρετα πυκνό με αποτέλεσμα δύο ή τρία πρόσωπα να φαντάζουν στα μάτια μας σαν τοπία. Το θέμα είναι κι εδώ η μετανάστευση, αλλά η πιο αποσιωπημένη, η λιγότερο παραδεκτή που υπάρχει. Οι ιστορίες που ακούμε είναι πιο συναρπαστικές απ' το Mπλέηντ Ράνερς. Η διαδρομή που παρακολουθούμε στο εισαγωγικό κομμάτι έχει κάτι από την αίσθηση του λαβύρινθου. Πράγματι, πώς να κάνεις ένα φιλμ για αυτούς που αυτοεξορίζονται στην ίδια τους τη χώρα, χωρίς να μεταφέρεις ένα συναίσθημα μόνιμης όσο και εσωτερικής φυγής; Ο Ξανθόπουλος το καταφέρνει όχι μόνο γιατί έχει μελετήσει το αντικείμενό του αλλά και γιατί ο κινηματογράφος γι' αυτόν δεν είναι εικόνες που μαζεύεις αλλά μάλλον εικόνες που σπέρνεις και θερίζεις. Οι προηγούμενες ταινίες του προετοίμαζαν τα Τουρκοβούνια αλλά η τελευταία...

Τα μανικετόκουμπαΣκηνοθεσία, Παραγωγή: Περικλής Χούρσογλου.Παραγωγή: Περικλής Χούρσογλου. Σενάριο: Παντελής Βούλγαρης. Φωτογραφία: Σταμάτης Γιαννούλης. Μοντάζ: Τ. Γιαννόπουλος. Ηχοληψία: Α. Αχλάδης. Ερμηνεία: Κ. Τσιάνος, Κ. Λόζακ, Ελένη Βούλγαρη (χρώμα, 16 χιλ., 40')Κείμενο του Λευτέρη ΞανθόπουλουΟ Χούρσογλου προσπαθεί να μετατρέψει τις νύξεις πού του προσφέρει ένα στέρεο, λιτό και συγκρατημένο σενάριο σε εγγράμματα.Τα πράγματα δηλώνονται έμμεσα. Η τρυφερή εφηβεία του κοριτσιού (Ε. Βούλγαρη) και ο ανεκπλήρωτος ερωτισμός της θα έρθουν αντιμέτωπα με πληροφορίες από το παρελθόν και μια βάναυση ερωτική πρόταση από το παρόν. Ο πατέρας της (Κ. Τσιάνος) υπήρξε συνεργάτης των ναζί και ο γερμανός φίλος του (Κ. Λόζακ) πού τους επισκέπτεται θα θελήσει να κοιμηθεί με το κορίτσι.Ο Χούρσογλου δεν αισθάνθηκε ασφαλής να χειριστεί τον ψίθυρο του σεναρίου και να τον μετατρέψει σε κινηματογραφικό λόγο, δεν εμπιστεύθηκε τη μυθοπλασία του. Παραγέμισε την ιστορία με περιττές εικόνες και λόγο, αποδιάρθρωσε τ...