Ένα ανθρώπινο παζλ δημιουργείται υπό το φως της σελήνης, σε ένα αστικό τοπίο ιδιαίτερης βαρύτητας όπως είναι τα “λιπάσματα της Δραπετσώνας”. Μια παρέα τριών παιδιών, ένα ζευγάρι κι ένας διερχόμενος οδηγός σε μια βραδιά που στιγμάτισε τη ζωή τους. Συμβολικά και κοινωνικά στοιχεία και διαστάσεις ενός χώρου που εκφράζει ένα συγκεκριμένο σύστημα νοημάτων, σημασιών και αξιών που εκδηλώνεται μέσα από την άρθρωση τoυ τοπίου. Μια αέναη ιστορία της αλληλεπίδρασης χώρου και ανθρώπων που ακροβατεί μεταξύ των εννοιών του γεωγραφικού ντετερμινισμού και ποσιμπιλισμού.

Η ταινία πραγματεύεται το σισύφειο του ερωτικού χρόνου. Με αφετηρία έναν πίνακα του Escher με σκάλες όπου ανεβοκατεβαίνουν φιγούρες χωρίς να συναντιούνται ποτέ, ο άντρας της ταινίας περιπλανιέται, ερωτεύεται βουβά, αιχμαλωτίζεται, λυτρώνεται, απελευθερώνεται, αποζητά τον σωματικό του εαυτό, παραμένει ασυγκίνητος από το σαρκικό, κυριαρχείται από το ανικανοποίητο. Η δράση του, καθώς και εκείνη της ηρωϊδας - αντικείμενου του πόθου υλοποιείται μέσα από μία σχέση στίξης-αντίστιξης με τις κούκλες-φιγούρες, που καθρεφτίζουν ένα κομμάτι της ψυχής τους.

Μια γοητευτική γυναίκα αναθέτει μια υπόθεση σ’ έναν νεαρό ντετέκτιβ. Αυτός πρέπει να εξιχνιάσει την εξαφάνιση ενός βρέφους που έλαβε χώρα πριν περίπου τριάντα χρόνια.