Βρισκόμουν στην Ιταλία, καλεσμένη στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Μπολόνια, όταν πληροφορήθηκα τον θάνατο του Λάκη Παπαστάθη. Την πρώτη φορά που συμμετείχα σε έκθεση βιβλίου την οφείλω στον Λάκη. Μαζί ταξιδέψαμε το 2014 στη Θεσσαλονίκη, για να συνομιλήσουμε για το βιβλίο του Γιάννη Κιουρτσάκη Ο Νεοελληνικός διχασμός και το μυστήριο της τέχνης. Ξαναβλέποντας δυο ταινίες του Λάκη Παπαστάθη (Πατάκης, 2014). Με αφορμή την κουβέντα εκείνη, γνώρισα τη Θεσσαλονίκη της γενιάς του Παπαστάθη, μια ρομαντική εκδοχή της συμπρωτεύουσας, έχοντας ως ξεναγό μου τον ίδιο. Θυμάμαι ακόμη τους εξαντλητικούς διαλόγους πάνω στο σινεμά, στον Θεόφιλο και στον Καιρό των Ελλήνων, στη μορφή του Δημήτρη Καταλειφού, στην έννοια της ελληνικότητας, στη λυτρωτική δύναμη της τέχνης. Ο Λάκης υποστήριζε με πάθος ότι η συγγραφή και η τέχνη γενικότερα πηγάζουν από μια περίσσεια, από μια θάλασσα που βράζει μέσα στον δημιουργό και πρέπει πάση θυσία να ξεχυθεί. Η ζωή του Λάκη Παπαστάθη ξεχείλιζε από τέχνη και δεν έχανε ευκαιρία...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – 24/09/05 Βραβεία 28ου Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας Σκεπτικό Κριτικής Επιτροπής Η κριτική επιτροπή παρακολούθησε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις διαγωνιζόμενες ταινίες του 28ου Φεστιβάλ Δράμας. Παρατήρησε την εκφραστική και θεματική τους πολυμορφία. Θέλησε να δώσει ιδιαίτερη έμφαση στις επιμέρους αρετές μιας ταινίας άσχετα με την αρτιότητα του συνολικού αποτελέσματος. Επεσήμανε ότι η χρήση των νέων τεχνολογιών παρέχει μεγαλύτερη ευκολία στους νέους κινηματογραφιστές αλλά προϋποθέτει την επαρκή γνώση του μέσου. Είναι θετικό ότι οι δημιουργοί όλο και πιο συχνά στρέφουν το βλέμμα τους προς τα έξω. Δεν υποκύπτουν στον αισθητικό ναρκισσισμό. Αντλούν τα θέματά τους από την καθημερινότητα και από οικείους χαρακτήρες. Επίσης πολύ συχνά βασίζονται σε λογοτεχνικά έργα. Από τις μικρού μήκους ταινίες αναδεικνύεται μια καινούργια γενιά καλλιτεχνικών συντελεστών και τεχνικών. Η κριτική ...