Τα μανικετόκουμπαΣκηνοθεσία, Παραγωγή: Περικλής Χούρσογλου.Παραγωγή: Περικλής Χούρσογλου. Σενάριο: Παντελής Βούλγαρης. Φωτογραφία: Σταμάτης Γιαννούλης. Μοντάζ: Τ. Γιαννόπουλος. Ηχοληψία: Α. Αχλάδης. Ερμηνεία: Κ. Τσιάνος, Κ. Λόζακ, Ελένη Βούλγαρη (χρώμα, 16 χιλ., 40')Κείμενο του Λευτέρη ΞανθόπουλουΟ Χούρσογλου προσπαθεί να μετατρέψει τις νύξεις πού του προσφέρει ένα στέρεο, λιτό και συγκρατημένο σενάριο σε εγγράμματα.Τα πράγματα δηλώνονται έμμεσα. Η τρυφερή εφηβεία του κοριτσιού (Ε. Βούλγαρη) και ο ανεκπλήρωτος ερωτισμός της θα έρθουν αντιμέτωπα με πληροφορίες από το παρελθόν και μια βάναυση ερωτική πρόταση από το παρόν. Ο πατέρας της (Κ. Τσιάνος) υπήρξε συνεργάτης των ναζί και ο γερμανός φίλος του (Κ. Λόζακ) πού τους επισκέπτεται θα θελήσει να κοιμηθεί με το κορίτσι.Ο Χούρσογλου δεν αισθάνθηκε ασφαλής να χειριστεί τον ψίθυρο του σεναρίου και να τον μετατρέψει σε κινηματογραφικό λόγο, δεν εμπιστεύθηκε τη μυθοπλασία του. Παραγέμισε την ιστορία με περιττές εικόνες και λόγο, αποδιάρθρωσε τ...

Βρισκόμουν στην Ιταλία, καλεσμένη στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Μπολόνια, όταν πληροφορήθηκα τον θάνατο του Λάκη Παπαστάθη. Την πρώτη φορά που συμμετείχα σε έκθεση βιβλίου την οφείλω στον Λάκη. Μαζί ταξιδέψαμε το 2014 στη Θεσσαλονίκη, για να συνομιλήσουμε για το βιβλίο του Γιάννη Κιουρτσάκη Ο Νεοελληνικός διχασμός και το μυστήριο της τέχνης. Ξαναβλέποντας δυο ταινίες του Λάκη Παπαστάθη (Πατάκης, 2014). Με αφορμή την κουβέντα εκείνη, γνώρισα τη Θεσσαλονίκη της γενιάς του Παπαστάθη, μια ρομαντική εκδοχή της συμπρωτεύουσας, έχοντας ως ξεναγό μου τον ίδιο. Θυμάμαι ακόμη τους εξαντλητικούς διαλόγους πάνω στο σινεμά, στον Θεόφιλο και στον Καιρό των Ελλήνων, στη μορφή του Δημήτρη Καταλειφού, στην έννοια της ελληνικότητας, στη λυτρωτική δύναμη της τέχνης. Ο Λάκης υποστήριζε με πάθος ότι η συγγραφή και η τέχνη γενικότερα πηγάζουν από μια περίσσεια, από μια θάλασσα που βράζει μέσα στον δημιουργό και πρέπει πάση θυσία να ξεχυθεί. Η ζωή του Λάκη Παπαστάθη ξεχείλιζε από τέχνη και δεν έχανε ευκαιρία...